عادل اشکبوس شنبه 1389/06/27 ساعت 20 و 11 دقیقه و 59 ثانیه نظرات ()

« شَفا » در فرهنگ لغت عربی  یعنی « جان کندن » و به واپسین لحظات آدمی گفته می شود . آن « شِفاء » است که به معنی « بهبودی و تندرستی » است .ما در فارسی واژه هایی مانند « شِفاء ، زهراء ، حُمَیراء ، شَهلاء ، ابتداء ، صحراء » را بدون همزه ی پایانی می نویسیم . پس « شِفاء » را « شِفا » بنویسیم نه اینکه « شَفا» هم بخوانیم . زیرا معنی دگرگون می شود .اما قانونی هم هست که می گوید :‌« غلط مصطلح و رایج غلط نیست و چون همه به کار می برند پس درست است و هیچ خُرده ای بر آن نتوان گرفت .»

اما این اشتباه از کجا ریشه گرفته است ؟ ریشه این اشتباه این جمله است :

{ یا مَن اسمُـهُ دَواء  و ذِکْـرُهُ شِـفاء .} در این  دُعا به اشتباه دو واژه ی « دَواء » و ِ شِفاء » را « دَواء » و « شَفاء » خوانده ایم تا باهم حسابی هم قافیه شوند .

درست مانند دو واژه ی « گرما و سرما » که سرما معنی ندارد  . زیرا ریشه سرما « سرد » است نه « سَرم » و نیز مانند « گشنه و تشنه » که « گرسنه » یا « گسنه » چون در کنار  « تشنه » آمده است به « گشنه » تبدیل شده است .