ریشۀ نام بَهنَمیر

بَهنَمیر شهری نزدیک بابُلسر استان مازندران است؛ در گذشته نام آن «بندامیرپازواری» بوده است. دربارۀ ریشۀ نام آن کم پژوهش شده است.

1.       شاید در اصل «بَه+نَـمیر» باشد. «بَه» در لغتنامۀ دهخدا چنین معنا شده است: بَه: وه، په. کلمۀ تحسین که در تعریف و تـمجید استعمال شود. خوشا. خرّما. (فرهنگ فارسی مُعین) (از ناظم الاطباء). به­به . بخ . به . زه . اَحسَنت . آفرین . (یادداشت به­خطّ مؤلّف). || کلمۀ تعجّب . (فرهنگ فارسی معین) «نَـمیر» نیز چنین معنا شده است: نَـمیر: آب خوشگوار و شیرین. (غیاثُ اللُّغات). آب گوارنده. (مهذب الاسماء) (دهار). آب تـمیز و پاکیزه. ناجع. (از اقرب الموارد). آب پاکیزه و بسیار و روشن ساده، شیرین باشد یا نباشد. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || حسب خالص و پاک از آلایش. (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). || کثیر. (از اقرب الموارد). نَـمیر: نـمیرنده . نامیرنده . که نـمی­میرد

پس معنای «بهنمیر» می­شود «آبِ پاک»

2.       گفته می­شود درآغاز نام آن «بهمن­میر» بوده که با گذر زمان و با دگرگونی خوانش واژه بهنمیر شده است.

عادل اشکبوس . دانش نامه نام ها و واژه ها. در دست چاپ. انتشارات مدرسه