نتیجه تصویری برای بوکان

ریشۀ نام بوکان

بوکان شهری کردنشین در آذربایجان­غربی است؛ چندین نظر دربارۀ ریشۀ نام بوکان وجود دارد:

1.       در گذشتۀ دور مردم این شهر در هنگام مراسم عروسی به چشمۀ آب بزرگ و مشهور این شهر که کردها آن را «حَوزه گَوره» به معنای «آبگیر بزرگ» می‌نامند، می‌آمدند و از آنجا که به کردی واژۀ «بوک»، به معنای عروس است این منطقه را که بعدها به شهر تبدیل شد «بوکان» (جمع بوک = عروس‌ها) نامیدند. امّا این نظریه تنها در صورتی درست است که ما این اسم را با لهجه فارسی تلفظ کنیم یعنی «بوکان Bookan»، این در حالی است که ساکنین این شهر و اکثر مردم کرد زبان آن را بصورت «بوکان Bokan» ادا می‌نـمایند.

2.       برخی بوکان را واژه­ای مغولی می‌دانند؛ دلیلشان این است که نام بوکان پس از حملۀ مغول ثبت شده است و پیش از آن نام بوکان در سفرنامه­ها و تاریخ موجود نیست بسیاری از نام­های آبادی­های اطراف بوکان ترکی و مغولی است. در جامع التواریخ رشیدی چند بار نام بوکان ذکر شده است؛ نام نوۀ جوچین پسر چنگیزخان و نام بسیاری از سردارهای مغول «بوکان» بوده است. برخی از روستاهای این شهرستان برگرفته از اسامی سرداران و سپاه ایلخانی و مغولی است؛ مانند واژه­های آختاچی، قاجر، قره گویز، طرغه و جمبوغه یادگار روزگار فرمانروایی مغول‌ بر آذربایجان است.

3.       در سده‌های دوازدهم و سیزدهم هجری قمری بنا به روایتی، رهبر ایل خلکی هنگام ییلاق و قشلاق در منطقه­ای که اطرافش چشمه و نیزار و باتلاق بود ایل خود را در این مکان اسکان داد و روستایی ساخت و آن را بوکان نامید. بنا به روایت آنها، یکی از ساکنان روستا که به قصد آوردن آب از چشمه؛ راهی آنجا بود با گروهی برخورد کرد که از او پرسیده­اند: کجا می‌خواهی بروی؟ او در پاسخ گفته: «دَچِم بو کانی.» یعنی «به چشمه می‌روم.» بوکانی کم­کم به بوکان تبدیل شده است.

4.       در زمان قدیم هنگامی­که زنان برای شستن وسایل به سمت رود یا چشمه‌ای نزدیک خانه­شان می‌بردند و وقتی که کسی می­پرسید فلانی کجاست؟ می­گفتند: «چوَه بو کانی.» یعنی «به چشمه رفته است.»

امروزه حَوزَه گَوره در مرکز شهر است و با آب گوارا و بی­پایان خود آب مردم را تأمین می‌کند.برگرفته از دانشنامه نام ها و واژه ها. عادل اشکبوس. انتشارات مدرسه